De Ronde van Vlaanderen.

  • Home
  • /
  • De Ronde van Vlaanderen.

De Ronde van Vlaanderen.

9 Apr, 2016 / 0

Ronde van Vlaanderen (5)

 

Vrijdag 1 april. Of het nu om te lachen was of bittere ernst, het weerhield twee dappere RTC renners er niet van om op 1 april op weg te gaan naar het jaarlijkse sportevenement in Vlaanderen België. De 100e Ronde van Vlaanderen voor de profs stond voor zondag 3 april gepland terwijl op de dag daarvoor de 25e Ronde van Vlaanderen – Cyclo op de agenda stond. Een volksfeest, waar,  zoals het affiche aankondigde, heel Vlaanderen naar uit keek. Henny Bergman en ondergetekende hadden weliswaar de nodige kilometers in de benen, er was veel twijfel of dat voldoende zou zijn voor 227 kilometers fietsen, met 15 hellingen en in totaal 8 kilometer kasseien.

Via een Belgische vriend konden we als ware Flandriens naar de start toewerken. Het eten stond klaar, de bedden opgemaakt, de fietsen opgepoetst. Vrijdagmiddag konden we al iets van sfeer proeven bij de finish in Oudenaarde, waar we ons kaderplaatje (inschrijfnummer) konden afhalen. Waar de Belgen het via de post toegestuurd kregen, moesten de 9000 buitenlandse renners het zelf ophalen. Oudenaarde zou voor de 127 km en 71 km tocht start en finishplaats zijn. De diehards, waaronder natuurlijk wij, zouden voor de tocht van 227 km vertrekken uit Brugge en eveneens in Oudenaarde finishen.

Zaterdagochtend 06.00 uur. Ik schrok wakker. De heerlijke pastamaaltijd van de avond ervoor, rommelde nog voort in mijn maag. Ondanks de nog volle maag kwam er nog een laagje bij met heerlijke warme broodjes, een eitje en veel koffie. Hartige rijst broodjes voor onderweg, volle bidons en voldoende warme kleding moest een en ander compleet maken. Het zou weliswaar een zonnige dag worden, maar de kou om 07.00 uur voorspelde nog niet veel goeds.

Om even voor 08.00 uur vertrokken we als een van de laatsten van de renners uit Brugge. De eerste 108 km ging over slechte Belgische (beton) wegen, smalle fietspaden en over typische Belgische kruisingen van wegen, die eerder ongevallen in de hand werken dan dat ze erdoor zouden worden voorkomen. De lokale politie of wegkapiteins deden hun uiterste best om de renners de goede kant op te sturen, maar eenmaal het paard op de wagen, laten de meeste renners zich niet meer zo gemakkelijk sturen. Sommige reden alsof hun leven er vanaf hing. De soms onverklaarbaar geposte paaltjes en vele gaten in de wegen, maakte dat je continu alert moest zijn. Vooral in steden was het soms een chaos.

Bij de bevoorrading was de organisatie beter. Meer dan voldoende voeding (repen, bananen, drank, etc.) Ook de bekende Dixie’s (WC) waren talrijk aanwezig. Zolang je niet in de pot keek en de hygiëne voor lief nam, kon je je behoefte redelijk snel kwijt.

In de buurt van de finishplaats Oudenaarde begon echter pas het echte werk. Je zag het peloton onzeker worden. Vooral de Italianen maakten hun naam weer waar. Links en rechts inhalend, soms dwars het peloton kruisend; vaak in blitse pakjes gehuld lieten ze ook in Vlaanderen zien, wat ze normaal in een stad als Rome doen. Als kamikazen in het verkeer tekeer gaan.

De heuvels volgden elkaar snel op. De kasseien helaas ook. Soms was het slechts 100 meter en gelukkig nog vlak. Veelal was de afstand langer, de weg steil (tot 22 %) omhoog en de kasseien als door een 1e jaars stratenmaker neergelegd. Schots en scheef, met gaten ertussen, ongelijk zonder geleidelijke overgang naar berm of asfalt. Als er dan ook nog wat water op lag, werd het zelfs een soort dodenweg. Door de trilling werd je continue van kop tot teen gemasseerd. Er was even een moment dat ik het zelfs lekker vond. Het bleef bij 1 seconde. Je zocht naar het gootje aan de rechterkant van de weg, wat iets meer rust gaf. Helaas waren anderen ook op dat idee gekomen. Gelukkig hadden we nog een redelijke snelheid wat ons, naast de goede conditie het enige wapen gaf om boven te komen. Toen, door de hoeveelheid renners de smalle weg dichtslibde, moesten ook wij van de fiets af. Vooral de Koppenberg en de Paterberg waren scherprechter.

Henny was in supervorm. Hij slechte de heuveltjes , alsof het de Amerongse Berg betrof.

Op de overgangsstukken tussen de heuvels kon ik weer bijkomen en net uitgerust, kondigde de volgende helling zich aan. Ik prentte me in dat het nog maar 30 km was, nog 25, nog 20……..

De Kwaremont was natuurlijk een heuvel apart. Niet zozeer vanwege het stijgingspercentage; neen, het was vooral de lengte en de belabberde conditie van de weg. Er kwam geen eind aan. De smalle bandjes verdwenen in de geulen tussen te stenen; En dan eindelijk, na 2200 meter, lag daar een zwart stuk asphalt. Wat kan asfalt toch heerlijk zijn.

De Paterberg, waar op de zondag Peter Sagan de beslissende slag sloeg, was een ware gruwel. De heuvel kijkt je eerst lief aan en laat je het eerste stuk heerlijk warm draaien. De laatste 100 meter val je echter bijna achterover met 22 % stijging. Op de pedalen staan heeft geen zin, omdat je achterwiel op de gladde kasseien wegschiet. Als dan ook andere renners je in de weg zitten, wordt het de dood of de gladiolen. Ik redde het maar net om op de fiets te blijven; Henny had het ritme te pakken, maar viel in de trechter van andere renners stil. Hij moest noodgedwongen van de fiets af en kon pas boven weer op zijn fiets stappen.

Het stuk naar de finish lag er wel goed bij en Henny kon al zijn frustraties van de Patersberg kwijt door iedereen voorbij te fietsen en tot aan de finish de kop te nemen. Ondanks de toen al 215 km trok hij een heel peloton achter zich aan met snelheden van 35 / 36 km per uur. De in het begin van de tocht nog parmantige Italiaantjes, hapten naar adem en gaven zich uiteindelijk gewonnen. In Oudenaarde kwam na 227 km een einde aan deze 25e Ronde van Vlaanderen.

Onze Belgische gastheer had zich inmiddels gemeld om ons weer terug te brengen naar Brugge. Na weer een heerlijke maaltijd met natuurlijk wat flesjes Kwaremont bier, doken we vermoeid het bed in. De volgende dag waren we aanvankelijk van plan de start bij de profs op de Grote Markt in Brugge te bekijken. Met het zuur nog in de benen kozen we toch maar voor de beelden op de TV.

Mocht je wat beelden willen zien van de Ronde van Vlaanderen en hoe het ons is vergaan, klik dan op de volgende link: http://www.sport.be/rondevanvlaanderen/2016/nl/

Bij MIJN Ronde van Vlaanderen intikken: 4924 (Wil) of 4917 (Henny) Natuurlijk in clubkleding. Met zwart/gele armstukken, zwarte kniestukken en gele schoentjes (Wil)

Voor volgend jaar wordt al heel voorzichtig aan een nieuwe uitdaging gedacht.

Trondheim – Oslo met een afstand van 540 km. Medio juni 2017

 

Wil van ‘t Erve

New Form